Aby mogły tworzyć płuca, wątrobę, serce, zęby itp.

Aby mogły tworzyć płuca, wątrobę, serce, zęby itp.

Więc wpadłem na tę kobietę tylko przez przypadek i przez przypadek i ten pomysł przemknął nam przez głowę. W tym przypadku jednak nie było wystarczającej ilości embrionów, a ona planowała mieć kolejne dzieci, więc tak się nie stało. Ale był to przypadek, o którym warto pomyśleć.

Trevis: Profesorze Glenn, porozmawiajmy o etyce tego konkretnego incydentu.

Profesor Glenn: Cóż, kwestia przechowywania sprowadza się do kwestii sprawiedliwości. Nie każdy może sobie pozwolić na tego rodzaju przechowywanie zamrożonych zarodków lub komórek macierzystych z pępowiny. Dopiero w ciągu ostatnich dwóch lat byliśmy w stanie przechowywać lub pojawił się jakikolwiek ruch, aby uruchomić krajowe banki sznurków. Instytut Medycyny zalecił, aby NIH założył publiczny bank pępowinowy, aby ludzie mogli oddawać swoją krew pępowinową i wykorzystywać ją do dorosłych komórek macierzystych – do badań nad komórkami macierzystymi z pępowiny – ale problem polega na tym, że nie jest to zbyt dobre lansowany.

Jest to dość drogie, a nanovein dawkowanie ludzie, którzy czerpią z tego największe korzyści – lub mogą na tym skorzystać, ale, jak zauważył dr Duncan, prawdopodobnie nigdy nie użyją komórek macierzystych – to ci, którzy są w stanie zapłacić 2500 dolarów za napój. mieć naparstek pełen krwi z komórek pępowinowych zamrożonych w tych prywatnych biobankach. Myślę więc, że częścią największego pytania etycznego jest dostęp, sprawiedliwość. Oznacza to, że jest to coś, z czego wszyscy, wszyscy pacjenci, powinni czerpać korzyści – nie tylko nieliczni, których na to stać.

Trevis: Doktorze Duncan, każdy protokół leczenia wiąże się z ryzykiem. Wielu naszych słuchaczy wspomniało o nowotworach, czy to podczas zadawania pytań, czy na naszym blogu Life With MS dotyczącym nowotworów – i myślę, że profesor Glenn również o tym wspomniał – że u myszy, które otrzymały leczenie zarodkowymi komórkami macierzystymi, kończą się z tymi guzami nowotworowymi. Doktorze, czy mógłby Pan opowiedzieć o ryzyku związanym z terapią embrionalnymi komórkami macierzystymi, a może potem porównać to z niektórymi terapiami dorosłymi komórkami macierzystymi?

Dr Duncan: Tak. Jest tu wyraźna, wyraźna różnica, jak już wspomniał profesor Glenn. Same embrionalne komórki macierzyste – a jednym z ich testów jest to, że są na przykład przeszczepiane myszom – mogą tworzyć guz znany jako potworniak. Ponieważ te embrionalne komórki macierzyste są pluripotencjalne – to znaczy mogą wytworzyć każdą komórkę ciała – faktycznie, po przeszczepieniu ich myszy, mogą wytworzyć wszystkie tkanki w narządzie, do którego je przeszczepiasz. Mogą więc tworzyć płuca, wątrobę, serce, zęby itp. Zwykle są to łagodne guzy, ale mogą być duże i wyraźnie są niepożądanym produktem ubocznym tej terapii.

Ale ważnym rozróżnieniem, ważną rzeczą, którą należy wiedzieć, jest to, że terapie wykorzystujące oryginalne embrionalne komórki macierzyste nigdy nie będą wykorzystywać tych komórek. Będą to komórki różnicowane z embrionalnych komórek macierzystych w hodowlach tkankowych przed ich dostarczeniem pacjentowi. A FDA zażąda absolutnego dowodu, że w przygotowaniu komórek nie ma trwałych embrionalnych komórek macierzystych, ponieważ wystarczyłaby jedna embrionalna komórka macierzysta, aby potencjalnie spowodować powstanie potworniaka.

Dlatego tak ważne jest, aby zrozumieć i wiedzieć, że są na to sposoby; więc nie powinno to być przeszkodą w ich zastosowaniu w leczeniu, ale najwyraźniej jest to coś, z czym trzeba być bardzo, bardzo ostrożnym.

Trevis: Chciałem się tylko upewnić, że to wyjaśnię, ponieważ odpowiedzi tutaj nie były jasne. Jakakolwiek terapia embrionalnymi komórkami macierzystymi nie dostarczyłaby embrionalnych komórek macierzystych, ale produkty uboczne, o czym mówiliśmy, gdy mówiliśmy o asymetrycznym podziale.

Dr Duncan: Zgadza się. Więc to, co robisz, to bierzesz embrionalne komórki macierzyste, hodujesz je w kulturach tkankowych, a następnie jako naukowcy opracowujemy tło kultury tkankowej, której potrzebują, składniki, których potrzebujemy, aby promować je w określonej linii komórkowej typ, który chcemy. Jeśli to mózg, to nazywa się to linią neuronową. Jeśli to serce, to z linii sercowej. Tak więc różne składniki będą promować różnicowanie do dowolnego z trzech listków zarodkowych, które są głównymi składnikami ciała i wszelkich komórek, które je tworzą. Więc to jest dokładnie to, co musisz zrobić.

Trevis: Chciałbym kontynuować komentarz, który wygłosiłeś wcześniej, dr. Duncan, na temat mysich komórek i tym podobnych, nawet ludzkich embrionalnych komórek macierzystych hodowanych z mysich kultur itp. Dlaczego nie mogliśmy zaprojektować zwierzęce komórki macierzyste bardziej przypominać ludzkie komórki macierzyste, aby dokonać tego podziału, a wtedy moglibyśmy uzyskać pochodną do terapii?

Dr Duncan: Cóż, potencjalnie możesz zrobić wszystko eksperymentalnie. Problem polega na tym, że im więcej rzeczy robisz z komórkami, tym większe prawdopodobieństwo, że coś pójdzie nie tak. Ciągle wracam do FDA, ale będą wymagały dużego dowodu na to, że każda z manipulacji, które przeprowadziłem z komórkami – manipulacje genetyczne, aby komórki ekspresjonowały na przykład ludzki gen, ludzki czynnik wzrostu lub ludzki czynnik neuroprotekcyjny – w żaden sposób nie zmieniły komórki, która mogłaby np. wywołać u niej nowotwór. Podjęto wiele prób, aby to zrobić. Nawiasem mówiąc, myślę, że jedną z rzeczy, o których powinniśmy porozmawiać, są alternatywne sposoby pozyskiwania embrionalnych komórek macierzystych lub embrionalnych komórek macierzystych, które faktycznie powinny pojawić się na pewnym etapie.

Profesor Glenn: O tak.

Dr Duncan: Jeden z problemów związanych z próbą manipulowania komórkami zwierzęcymi w celu upodobnienia ich do ludzkich – w końcu mogą to być komórki zwierzęce. Można usunąć pewne antygeny, które na przykład powodują ich odrzucenie po przeszczepie, ale są to manipulacje, które utrudniają ich zastosowanie w ludzkich terapiach i na razie musimy zająć się, jak sądzę, ludzkimi komórkami .

Trevis: Cóż, jestem pewien, że nie będzie to ostatni z tych programów dotyczących badań nad komórkami macierzystymi, które prowadzimy w HealthTalk. Chcę tylko zadać jeszcze kilka pytań, zanim przekażemy je e-mailom od naszych słuchaczy.

Podczas tych webcastów często mówimy o stosunku kosztów do korzyści każdego konkretnego leczenia. Więc usunięcie kwestii etycznych z tej mieszanki – i wiem, że dla wielu ludzi to nie jest możliwe, więc po prostu całkowicie usuniemy to z mieszanki – profesorze Glenn, jaki widzisz ten koszt do- stosunek korzyści wygląda jak?

Profesor Glenn: Cóż, musiałbym powiedzieć, że raczej trudno jest usunąć kwestię etyczną.

Trevis: Cóż, odłożymy to za minutę.

Profesor Glenn: OK. Tylko dlatego, że jest to kwestia patrzenia, jest to kwestia tego, jak na to patrzysz. Pod względem realnych kosztów fiskalnych wydaje się, że jest to z pewnością świetna inwestycja. Niezależnie od tego, czy używalibyśmy dorosłych komórek macierzystych, komórek macierzystych z pępowiny, czy embrionalnych komórek macierzystych, potencjalne korzyści płynące z komórek macierzystych znacznie przewyższałyby rzeczywiste koszty fiskalne – szczególnie jeśli użyjemy resztek zarodków IVF, co jest jedną z rzeczy, które NBAC (Narodowa Komisja Doradcza ds. Bioetyki) administracji Clintona zaleciła.

Teraz, żeby na chwilę wrzucić tam etykę, jeśli argumentujesz, że nie, to kosztuje ludzkie życie, to nie możesz naprawdę nadać temu wartości. Ale jeśli ograniczysz je ściśle do aspektu fiskalnego, wydaje się, że te badania mają ogromny potencjał, by przynieść ogromne korzyści w przyszłości.

Trevis: Doktorze Duncan, chciałbym pójść o krok dalej w koszty nauki na froncie międzynarodowym. Jeśli obecne ograniczenia dotyczące badań nad embrionalnymi komórkami macierzystymi pozostaną w Ameryce, jako międzynarodowy lekarz, jak to zrobi z amerykańskim bankiem badawczym, jeśli wolisz, z potencjalnymi talentami? A jaki długofalowy wpływ będzie to miało na naszych potencjalnych naukowców wyjeżdżających z kraju w celu prowadzenia badań gdzie indziej, a nawet wyjeżdżających do jednego stanu w Unii?

Dr Duncan: Tak. To jedno z najczęściej zadawanych lub najczęściej zadawanych pytań. Przed Kalifornią lub przed Nowym Jorkiem, gdzie wymyślaliśmy duże sumy pieniędzy na badania nad komórkami macierzystymi, niektórzy znani badacze wyjeżdżali do Wielkiej Brytanii, gdzie zasady i prawa są znacznie łagodniejsze. Ale teraz myślę, że równowaga została zachowana i wciąż powtarzam kalifornijski przykład. Zasadniczo stany pod pewnymi względami przejmą ten obszar badań od rządu, od National Institutes of Health, chyba że nastąpią poważne zmiany.

Trevis: W porządku. Zamierzamy otworzyć ten program na pytania naszych odbiorców. A pierwsze pytanie, które otrzymuję na ekranie e-maila, pochodzi od Katie z Seattle w stanie Waszyngton i chciałaby, aby dr Duncan opowiedziała trochę więcej o badaniach, które prowadzicie nad regeneracją ośrodkowego układu nerwowego.

Dr Duncan: Cóż, postaram się być tutaj zwięzły, ponieważ mógłbym spędzić resztę programu mówiąc o tym, ale tego nie zrobię. Po prostu próbujemy wyizolować najlepsze komórki do naprawy mózgu u osób ze stwardnieniem rozsianym, to znaczy do remielinizacji chronicznych obszarów uszkodzenia mózgu lub rdzenia kręgowego. Właściwie wybraliśmy pojedyncze uszkodzenia w strategicznych częściach układu nerwowego – w szczególności w rdzeniu kręgowym – które chcemy celować u pacjentów z SM.

Więc staramy się zidentyfikować komórki, które mogą być użyte, a następnie wymyślić sposoby obrazowania obszarów uszkodzeń, aby upewnić się, że są one podatne na implantację tych komórek, abyśmy mogli następnie śledzić naprawę tych komórek zamierzają stworzyć po dostarczeniu do układu nerwowego. Istnieją złożone eksperymenty, które należy przeprowadzić przed tym, ale istnieje lista, którą mamy, i kiedy już przejdziemy przez wszystkie, mamy nadzieję, że będziemy gotowi do rozpoczęcia badania klinicznego.

Trevis: To bardzo ekscytujące. Tak więc, podczas gdy widzimy firmy farmaceutyczne próbujące znaleźć więcej terapii lekowych, które spowolnią chorobę, a inni badacze szukają sposobu na powstrzymanie choroby – lub na „wyleczenie” jej – w rzeczywistości jesteś z tym w parze, dokładnie równolegle – próbujesz naprawić szkody, które mogą pozostać, nawet jeśli jesteśmy w stanie powstrzymać chorobę. Czy to jest poprawne?

Dr Duncan: Zgadza się. Ponownie, jedną rzeczą, którą należy sobie uświadomić w przypadku SM, jest to, że ta remielinizacja komórek prawdopodobnie nie zatrzyma trwającego procesu chorobowego. Naszym głównym celem jest odtworzenie osłonki mielinowej, przywrócenie przewodnictwa we włóknach nerwowych i zabezpieczenie ich przed późniejszą utratą, co jest jednym z głównych problemów związanych z SM. Ale jednocześnie jest podawany z dodatkową terapią. Nazywa się to leczeniem dwutorowym. Dajemy im terapię medyczną, która łagodzi objawy i mamy nadzieję, że w przyszłości niektóre leki zatrzymają trwającą chorobę. Ale bez naprawy wiele, wiele osób pozostanie z poważną dysfunkcją neurologiczną.

Trevis: Cóż, jako jeden z tych ludzi – i wiem, że tysiące z nich słucha teraz naszego programu w sieci, a dziesiątki tysięcy będą słuchać tego programu w ciągu najbliższych miesięcy – na litość boską, tak trzymaj.

A potem Dana w Palm Desert w Kalifornii – i znam Danę w Palm Desert w Kalifornii ze stwardnieniem rozsianym. Jeśli to ty, witaj Dana. Pisze: „Profesorze Glenn, czy istnieje strona internetowa, na której mogę uzyskać więcej informacji na temat Projektu Bioetyki Kobiet?”

Profesor Glenn: Absolutnie. Chcesz przejść do www. bioetyka kobiet. org.

Będzie dla niej mnóstwo świetnych rzeczy do przeczytania o postępach w biotechnologii. Może też zechcieć zajrzeć do bloga Women’s Bioethics, w którym codziennie pojawiają się informacje o zaawansowanych technologiach.

Trevis: Cóż, z pewnością myślę, że będę je sprawdzał, aby opublikować trochę informacji na naszym blogu, ale czy mógłbyś podać nam skrót, miniaturową wersję tego, co możemy znaleźć, gdy wejdziemy na tę stronę internetową, Profesor?

Profesor Glenn: Cóż, te kwestie mają ogromny wpływ na nasze życie, a szybki postęp biotechnologii wyprzedza naszą zdolność do absorbowania wpływu, jaki będzie miał na nasze życie. Wiele z tych scenariuszy, które były poza naszą zbiorową wyobraźnią dziesięć lat temu, każdego dnia przynosi nam nowe implikacje.

Kwestie te mają głęboki wpływ na kobiety i mężczyzn, ale kobiety w szczególności ze względu na to, jak nasze ciała i nasze role są dotykane przez te nowe technologie. Kobiety noszą dzieci. Żyjemy dłużej. To my troszczymy się przede wszystkim o dzieci, osoby chore, niepełnosprawne i starsze, a jednak kobiety są bardziej narażone na ubóstwo i brak dostępu do opieki zdrowotnej. Dlatego jesteśmy po to, aby zapewnić wsparcie. Jesteśmy po to, aby dostarczać informacji i edukacji i mamy nadzieję, że dołączysz do nas.

Trevis: Bardzo dziękuję, profesorze.

Albert z Glendale w Kalifornii pyta, czy są jakieś programy pilotażowe, w których mogą uczestniczyć pacjenci z SM, i mówi o kilku innych rzeczach. Wie, że badania nad komórkami macierzystymi trwają w innych krajach i pyta: „Jak się rozwijają?” Zapytam was obu. Zacznę od pytania, doktorze Duncan, czy wie pan o jakichkolwiek badaniach klinicznych, do których obecnie rekrutuje się uczestników.

Dr Duncan: No cóż, na pewno nie używa się komórek pochodzących z embrionalnych komórek macierzystych, ale istnieją przypadki przeszczepów szpiku kostnego, które wykorzystują dorosłe komórki macierzyste, i mają miejsce w wielu miejscach. Myślę, że najłatwiejszym sposobem, aby się o tym dowiedzieć, jest odwiedzenie strony internetowej National MS Society i wyszukanie tam badań klinicznych, albo zadzwonienie do nich lub zadzwonienie do lokalnego oddziału, aby dowiedzieć się więcej.

Poza Ameryką Północną, o ile wiem, nie ma na świecie żadnych prób z wykorzystaniem embrionalnych komórek macierzystych lub ich potomstwa pod kątem leczenia SM.

Trevis: Profesorze Glenn, chciałbyś coś do tego dodać?

Profesor Glenn: Jest jedna firma, która prowadzi badania nad komórkami macierzystymi z komórek pochodzących z embrionalnych komórek macierzystych we Włoszech, ale jak powiedział dr Duncan, nie znam żadnych w Ameryce Północnej.

Trevis: Tak. Sharon w North Charleston w Południowej Karolinie zadaje pytanie, które, jak sądzę, wszyscy potrzebujemy trochę wyjaśnienia – i chcę się upewnić, że wszyscy rozumiemy teraz, że kiedy mówimy o komórkach macierzystych, tak naprawdę mówimy o terapiach i komórkach, które pochodzą z komórek macierzystych. Sharon pyta: „Czy terapia komórkami macierzystymi rzeczywiście wyleczy stwardnienie rozsiane?” Dr Duncan?

Dr Duncan: Nie w sposób, w jaki to sobie wyobrażamy, podczas gdy, jak właśnie powiedziałem, przewidujemy wykorzystanie tych komórek do naprawy chronicznych obszarów utraty mieliny, więc nie zatrzyma to trwającej choroby. Można jednak spojrzeć na terapie komórkami macierzystymi jak na inne rzeczy. We Włoszech jest grupa – nie wierzę, że to nie ta sama grupa, jak wspomniał profesor Glenn – która wykorzystuje komórki macierzyste do modulowania odpowiedzi immunologicznej w ośrodkowym układzie nerwowym. Jest więc możliwe, że gdyby ci ludzie mieli swój układ odpornościowy niejako leczony i nie atakowali już ośrodkowego układu nerwowego, i gdyby w jakiś sposób w tym samym czasie mieli remielinizację, to mogłoby być lekarstwem. Ale w tej chwili terapie, które planujemy, są częścią dwutorowego podejścia: terapia medyczna plus terapia komórkowa.